Hoe Hiken En Bergbeklimmen Ons Leven Kan Verrijken

Het is begin november en ik heb het geluk om op werkvakantie in Zuid-Afrika te mogen zijn. Meteen na aankomst op het vliegveld in Johannesburg vertrok ik met een vier uur durende busrit richting Nelspruit. Hier had ik de mogelijkheid om even snel mijn tas te herpakken en een douche te nemen, om vervolgens met een auto nog eens zes uur te rijden naar de Drakensberg mountain range ten zuiden van Nelspruit. We begonnen hier aan een driedaagse hike met als hoogste punt 3277 meter. Een deel van deze hike loopt door Lesotho, een eigen landje in Zuid Afrika hoog in deze bergen. De eerste en tweede nacht sliepen we in grotten die ongeveer 12 km bij elkaar vandaan liggen. De eerste grot ligt bovenaan een afgrond van meer dan 200 meter. s’Nachts gaan plassen was dan ook een spannende aangelegenheid, zeker in combinatie met verzuurde benen en slaapdronkenheid. Het smalle randje waar dat vanaf moest maakte mij echter snel wakker.

De tweede dag hadden we een tocht van 12 kilometer voor de boeg maar het was veel minder klimmen. We liepen voornamelijk over de bergtoppen met hier en daar wat klimmen en dalen. De Drakensberg is ontstaan doordat lava vanuit de kern van de aarde omhoog borrelde bij het verschuiven van de continenten. Steeds hoger en hoger vormde zo deze bergen. Dit stopte zo’n 150 miljoen jaar geleden. Nu is het een steeds losser wordend gesteente wat elk jaar ongeveer 2 millimeter afbrokkelt. Uiteindelijk zullen de bergtoppen waar wij over lopen dan ook verdwijnen in de zee, een zeer onwerkelijke gedachte op 3000 meter hoogte. Dit landschap gevormd miljoenen jaren voordat wij überhaupt bestonden. Wij hebben de kans om hier van te mogen genieten, in de milliseconde waarin wij op deze plek aanwezig zijn.

Het bergbeklimmen komt erg overeen met hoe ik probeer te leven. Zo moesten we om bij de eerste grot te komen meer dan 1500 meter klimmen over een afstand van 10 km. Veel stukken waren heel erg steil. Ik had al lang geen echte bergen meer beklommen, over het algemeen zijn dit soort pieken in Nederland namelijk dun bezaaid. Zelfs bij de Kardingerbult in Groningen of de Vaalserberg in Limburg was ik al een tijd niet geweest. Mijn conditie is goed maar met een bepakking van meer dan 20 kilo viel het me ontzettend zwaar. Toch kon het me niet breken. Mijn hoofd probeerde continu bezig te zijn met hoe zwaar het wel niet was, hoe ver het nog zou zijn, en of ik het wel kon vol houden. Op een gegeven moment vormen zich continu de gedachten hoe het zou zijn om er te zijn en te mogen rusten. Paniek en onrust zijn dan het gevolg. De key was telkens weer terug te keren naar het nu. Recht voor je uitkijken naar de bergwand en telkens kleine stapjes zetten. Een paar seconden uitrusten en weer verder gaan. Niet nadenken maar lopen. Zo kom je steeds dichter bij je doel. Je haalt een eerste passage, vervolgens een tweede. Telkens komt er weer een nieuwe piek in zicht, waar weer een andere piek achter ligt maar het lichaam blijft doorgaan ondanks de angsten en gedachten die opkomen vanuit de mind.

In ons leven worden we eigenlijk continu geleefd door ons hoofd. Het maakt het ons moeilijk door een vals beeld van onszelf te creëren, te doen alsof we iets niet zouden kunnen. Het lichaam is oneindig sterk en kan met een sterk hoofd eindeloos lang doorgaan. Als je in het nu leeft is er dus eigenlijk nooit veel aan de hand.

De laatste dag liepen we over een afstand van ongeveer 15 km langzaam terug omlaag. Aangezien we boven de 3000 meter zaten moesten we erg veel dalen. De paadjes waren vaak heel smal met naast je enorme dieptes. Als je er van een afstand naar keek leek het haast onmogelijk en extreem gevaarlijk. Toch kwam ook hier dat principe weer terug, je niet laten leiden door angst en verstijven maar rustig doorlopen. Als je eenmaal op het pad liep viel het eigenlijk enorm mee. Van te voren lijken dingen vaak onmogelijk en kan het lijken alsof we het nooit zullen redden, alsof we er nooit zullen komen. Als je dan een stukje onderweg bent groeit je kracht en kun je er anders naar kijken.

Uiteindelijk was de laatste dag nog de zwaarste. Drie dagen hike in de benen, veel moeilijk en technisch dalen en langzaam geroosterd worden door steeds warmer weer. Na een lange dag kwamen we dan toch uiteindelijk beneden aan, waar de rivier een geweldige afsluiting was van een geweldige tocht. Afgelopen weekend was ik in Kruger National park, daar lees je alles over in mijn volgende blog.

Hoe de natuur ons onze werkpunten laat zien en tips voor innerlijke rust

Iedereen kent het gevoel misschien wel, het bos in gaan en een gevoel van rust ervaren wat je eigenlijk nergens anders zo ervaart. Ik zie dit als de kracht van de natuur, iets wat diep van binnen een deel van onze basis uitmaakt.

Toch hebben jullie misschien net als ik, dat zelfs in die rust die de natuur geeft, ons hoofd niet uitgepraat raakt. In de stad, in de winkel of op het werk is het logisch dat onze gedachten door ons hoofd gieren, maar in het bos is dit niet nodig en zelfs hinderlijk. Hoe kom je immers tot rust als je voortdurend in innerlijk dialoog bent. Juist deze rust hebben we nodig om uitdagingen in ons leven beter aan te kunnen.

In 2015 was ik op reis in Costa Rica. Fysieke omstandigheden hebben er toen voor gezorgd dat ik een aantal maanden, praktisch alleen op een berg heb gewoond midden in de jungle. Er was geen telefonisch bereik, er was geen internet en er woonde één andere jongen die vaak weg was. In deze periode werd ik bijna gedwongen om middels meditatie mijn hoofd tot rust te brengen. Wat heb je immers aan al die gedachten, als er niemand om je heen is en als er geen internet is om je af te leiden. Daarnaast was het de enige manier om alle heftige emoties m.b.t. mijn in dat moment matige fysiek, aan te kunnen. Ik probeerde elk moment van de dag in het nu aanwezig te zijn. De natuur was daar prachtig. Vaak zat ik voor een aantal uren gewoon om me heen te kijken en te genieten van wat er in dat moment te zien was. Uiteindelijk ging het haast vanzelf.

Tot het moment dat ik terug kwam in Nederland, weer meer mensen om me heen had. Internet, televisie en al die andere prikkels die we hier kennen. Dan moet je in eens veel harder werken om deze ‘’zen’’ te verkrijgen. Al snel ontglipt het je en doe je niet meer je best. Voor mij werkt alleen zijn het allerbeste. Als ik continu onder de mensen ben ga ik langzaam maar zeker een stukje bij mezelf weg.

In het bos merk ik dan ineens hoever weg ik wel niet was en keer ik al snel weer bij mezelf terug. Daarna word ik me tevens bewust van mijn gedachten en herinner ik me weer hoe ik me in Costa Rica voelde. De natuur werkt als het ware als een katalysator die ons terug brengt naar onze basis. Je wordt gecentreerd en zodra je dan weer in het midden bent aangekomen komen alle benodigde zaken naar boven. Zo kun je dan geconfronteerd worden met eenzaamheid, verdriet of met de ergernis van een overactief hoofd. De natuur laat ons zien waar we mee bezig moeten in onze levens. Het laat ons dat ervaren wat we moeten ervaren om sterker te worden en bied daar ruimte voor. Een uurtje in het bos lopen is niet altijd voldoende maar een goed begin. Een aantal dagen in de natuur doorbrengen en buiten slapen is zeer effectief en geeft altijd voldoende werkpunten.

Maar hoe kunnen we dan onze gedachten beter het ‘’hoofd’’ bieden?

De volgende techniek werkt voor mij heel erg goed. Het is als het ware een lichaamsmeditatie die je voor en na het slapen eventjes moet doen. Je gaat alle lichaamsdelen af en probeert overal ongeveer 7 a 10 seconden bij te blijven. Ik focus eerst op mijn beide voeten maar je kunt in het begin ook voet voor voet proberen. Daarna werk ik omhoog. Kuiten, bovenbenen, heup, onderrug, buik, bovenrug, borst, armen en als laatste het hoofd. Probeer niet na te denken en als je toch gedachten krijgt ga je gewoon weer verder waar je gebleven was. Neem je zelf dit niet kwalijk. Als je het hele lichaam hebt gehad probeer je als het ware een golf van energie/aandacht door je lichaam te laten stromen. Dus vanuit je hoofd focus je op de energie die naar je voeten stroomt en terug. Doe dit zo’n zeven keer. Hierna breng je, je aandacht naar je hele lichaam tegelijkertijd en probeer je een aantal minuten deze aandacht vast te houden. Deze hele meditatie kun je gemakkelijk in 10 minuten doen.

Probeer daarna gedurende de dag je aandacht zo vaak mogelijk naar je lichaam te brengen. Je zult merken dat als je aandacht bij je lichaam is je niet in je hoofd kunt zitten. Hoe groter dit interne bewustzijn wordt hoe makkelijker je erbij zult kunnen blijven. Dit geeft een extra handvat bij het handelen van onze uitdagingen en helpt het malen tegen gaan.

Mijn eerste trektocht door de Canadese wildernis

Vorig jaar mei was het dan éindelijk zover. Alleen op trektocht in de Canadese wildernis.

1ste bivak solo trektoch canada

1ste bivak. Begin Adams Lake

Dit was al jaren een droom van mij. Het idee dat er honderden kilometers om je heen niks of niemand te vinden is (behalve een heel groot aantal wilde dieren) doet mijn hart sneller kloppen. Uiteraard brengt dit tegelijkertijd allerlei angsten met zich mee. In Nederland hebben we namelijk geen wilde dieren of natuur van het Canadese kaliber. Wolven, bergleeuwen, coyotes, zwarteberen, kodiakberen en natuurlijk de grizzlybeer komt daar allemaal voor en waarschijnlijk vergeet ik er dan ook nog een hoop.

Het leukste was dat de angsten pas kwamen op het moment dat ik eindelijk alleen was. Ik liep de eerste twee dagen langs een forest service road (FSR). Deze worden gebruikt door houtkappers, het kan echter prima zo zijn dat je er dágen niemand tegen komt. De weg liep meer dan 100 kilometer langs Adams lake, een ontzettend lang meer in Brits Columbia. Ik kreeg gelukkig een lift van iemand die mij tot ongeveer halverwege Adams lake bracht. En het eerste wat ik daar tegen kwam was een bord met daarop de tekst; Warning! Agressive bear in area! Die man had net erg zijn best gedaan om mijn plan uit mijn hoofd te praten, niet eens zo zeer om de beren maar het leek hem geen goede regio om te hiken. Maar ja, ik had een plan gemaakt en een kaart gekocht en wilde me hier graag aan houden. Toen ik dat bord echter zag begon ik me af te vragen waar ik in godsnaam mee bezig was. De uren erna was ik continu om me heen aan het kijken, bijna de hele tijd verwachten dat er elk moment een bloeddorstige beer, met ontblote tanden en schuim in zijn bek het bos uit kon rennen om mij te verslinden. Geweldig hoe ons hoofd ons soms het leven zuur kan maken.

Forest Service road dag 2

Beren sporen hike Canada

Beren sporen op de weg

Die beer kwam in ieder geval niet, maar de regen wel. Uren lang lopen, met het voortdurende gedrup en het water langzaam voelen doordringen bij je nek, schouders en hals. En ondertussen maar hopen dat die camping die je op de kaart hebt zien staan maar snel komt. Deze camping, wat een vals gevoel van veiligheid moest gaan geven kwam echter niet. Sowieso openden de meeste van deze campings pas in het hoofdseizoen en echt een camping kon je het überhaupt niet noemen. Het zijn gewoon open plekken waar je een tent of camper kunt neerzetten. De kaart gaf aan dat deze rond kilometer 60 moest zitten. Je begint al met hopen bij 58, aah hier nog niet. 59 dan? Niet. 60 dan misschien? Niet! Nog 1 kilometer loop ik door anders moet ik toch echt hier in het bos een plekje vinden. 61 dan? Niet. Uiteindelijk ben ik tot 62 kilometer doorgelopen. Je weet dit heel goed door de kilometerpalen die langs de weg staan. Dit is speciaal voor de bosbouwers, die met hun dikke trucks volgeladen met hout, de berg af komen stuiven. Bij elke kilometer moeten zij hun positie via radiosignalen doorgeven. Dit zodat omhoog komende auto,s niet verrast worden door een vette vrachtwagen in hun voorgevel.

bivak hiking Canada

Bivak aan Adams Lake dag 2

Het was al donker aan het worden. En als er één belangrijke regel is tijdens het hiken in de wildernis, dan is het wel dat je op tijd je bivak opzet. Je moet immers een plek vinden, hout zoeken en als je geen tarp (soort zeil) mee hebt, zelfs een soort van droge shelter bouwen. Gelukkig vond ik een prachtig plekje op een strandje aan het meer. Er lag de wereld aan drijfhout, wat erg goed brand als het eenmaal weer droog is. Dus het vuur was aan, mijn eten had ik hoog in een boom gehesen (beren kunnen zelfs ingeblikt eten op kilometers afstand ruiken), ver uit de buurt van mijn bivak en ik lag eindelijk. Alles deed pijn want ik was veel te lang doorgelopen met een toch wel erg slechte tas. Ook had ik gekozen voor een leren jas, dit leek mij wel warm, en deze toch al zware jas was nu in gewicht verdubbeld. Toch was dit een moment van zalig geluk. Dat moment werd nog vergroot door de regen die weer begon, net op het moment dat ik helemaal geïnstalleerd in mijn onderkomen lag met eten op het vuur. Wil je de rest van mijn avonturen in Canada, maar ook die van erna allemaal mee krijgen? Like dan vooral mijn facebook pagina roots in nature.

bivak hiking Canada

Jas drogen, bivak Adams Lake

bivak hiking Canada

Uitzicht op Adams Lake

Beter in contact met de natuur in jezelf en die om je heen. Tips vanuit mijn ervaring en uitdagingen.

Terug naar de natuur, dat is niet alleen de fysieke natuur zoals we die buiten aantreffen maar ook de natuur in onszelf. We kunnen het contact missen met beider naturen die in principe één en hetzelfde zijn. Voor mij heeft deze innerlijke connectie alles te maken met doen waar je je het beste bij voelt. Als je een baan hebt die niet echt bij je past raak je uit contact met jezelf. Ook wat we in ons lichaam stoppen bepaalt in hoeverre we in of uit contact met onszelf zijn.

Ik merk dit heel erg bij mezelf. Ik heb het afgelopen jaar veel gevast. Hoofdredenen van dit vasten waren mijn lichaam opschonen maar ook in beter contact komen met mezelf. Dit heb ik geweten want mijn lichaam laat het nu zeer duidelijk merken als ik de verkeerde keuzes voor mezelf maak. Zaken als tarwe, vlees, zware vetten en dergelijke producten brengen mij nu volledig uit balans. Als ik er tegen beter weten in toch van probeer te genieten raak ik depressief, moe, geïrriteerd en bovenal ongemotiveerd om mijn droom te leven en hieraan te werken. Ook schiet ik in oude angsten die ik normaal gesproken nooit meer zo heftig ervaar. Rationeel weet ik exact wat mijn innerlijke natuur wil. Als ik daar niet naar luister raak ik uit contact en ga ik me alleen maar slechter voelen.

Deze innerlijke connectie kun je verbeteren door je hart te volgen en dus het juiste voor jezelf doen. Maar ook de natuur opzoeken versterkt deze innerlijke connectie. In het bos is het makkelijker om stilte te ervaren. Er zijn weinig tot geen prikkels die ons afleiden. Dit helpt dan weer om vanuit die stilte te blijven doen wat het beste is voor ons zelf. Om in een maatschappij met vele verleidingen je mannetje te staan is niet makkelijk maar de beloningen zijn groot. Oog houden op je doel en dat doen waar je je gelukkig bij voelt is daarbij essentieel.